Reisverslag Gambia

30-11-2006
Om half 7 opgestaan want we zouden om 8.30 met de hele groep naar de grens met Gambia rijden. Zowaar reden we om 8.30 weg voor onze laatste etappe naar Banjul! Bij de eerste benzinepomp viel de al uiteen en zijn we in kleine groepjes naar de grens gereden. Al snel waren we even gestopt om uit de Landcruiser van de caravan de olie uitspoot als gevolg van twee kapotte olieslangen. Dit kon gelukkig snel opgelost worden. Niet veel later zagen we Joost en Michiel met de Citroën langs de weg staan. Zij hadden het rubber van de wielophanging kapot. Dit rubber hadden zij gelukkig als reserveonderdeel bij, dus ook dit werd gefikst. Met ons oude clubje verder gereden totdat het busje een lekke band kreeg... Dit gebeurde bij een klein dorpje waardoor er al snel 30 kinderen om de auto's heen zwermden die alles wilden hebben wat ze in je auto zagen! Het wiel was gelukkig snel verwisseld, maar door dit oponthoud kwamen we om 15.30 als laatste bij de grens met een kilometerstand van 204.753km. Dit had als voordeel dat we er snel doorheen konden. Om 16.45 vertrokken we weer voor het laatste stuk naar de boot. Dit was een hele slechte weg met allemaal zwaaiende en roepende kinderen langs de weg. Om 17.30 kwamen we bij de boot aan en dachten we dat we wel snel met de boot mee konden... Er werd ons namelijk verteld dat de lokale bevolking moest wachten voor ons. Het werd een lange avond van wachten met continue kinderen om je heen die wat van je willen hebben of aan je willen verkopen. Ze vragen het ook niet beleefd maar het ging als volgt; "Give me a pen, Give me water". Doordat ze engels spraken, konden we ze hier wel in heropvoeden. Iedereen wil ook steeds je naam weten etc. Dit is even leuk maar na 5 uur wachten, heb je er helemaal genoeg van... Om 10.45 vertrokken wij met de laatste lichting van onze groep met de boot Banjul. Ook op de boot moesten we nog wachten omdat alle auto's nog een paar centimeter naar voren gezet moesten worden, zodat er nog net één auto bijkon... Om 12 uur kwamen we aan in Banjul, waarbij we meteen de totale kilometerstand hebben vastgelegd!!. We waren geslaagd in onze missie: We hadden Banjul bereikt!! Toen we met de auto van de boot reden, hoorden Nienke iemand roepen en toen zij omkeek, zag ze iemand moeilijk lopend naar ons toekomen. Toen wist zij direct dat het iemand van de Foundation For Disabled People was! Mr. Kenneth Gabriel de directeur van de stichting had vanaf 20.30 met een bordje met onze namen erop, staan wachten om ons welkom te heten. Na even kort gesproken te hebben met hem, hadden we voor de volgende dag afgesproken! Toen achter de politie-escorte aan naar het hotel. Samen met Rein, Richard, Margreet en Piet hadden we een hotel geboekt wat Rein met korting had kunnen regelen. Dit hotel zag er geweldig uit, vier sterren aan zee gelegen. Margreet was de hele dag al ziek, dus die ging direct naar bed. Met de rest nog even wat gedronken terwijl de stroom uitviel en het noodaggregaat aanging en om 2.00 zijn we naar onze kamer gegaan. De eindstand van dag 20  na 326 km rijden op de eindbestemming Banjul is 204.775 km. In totaal hebben we van Amsterdam naar Banjul in 20 dagen 7732 km afgelegd

01-12-2006
Om 7.00 opgestaan, want om 9.00 hadden we met Mr. Gabriel afgesproken. Na een lekkere douche en een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet gingen we op zoek naar Arch 22 (een monument in Banjul), waar Mr. Gabriel ons zou oppikken. Na eerst de verkeerde kant opgereden te zijn, kwamen we wat verlaat bij de Arch. Met z'n drieeen voorin reden we naar het kantoor van de Foundation of disabled people. Daarbuiten stonden de 8 nieuwe blauwe driewielrolstoelen op ons te wachten, die van ons overgemaakte geld (€500) waren. De kleur hadden wij zelf uit mogen kiezen en achterop de rolstoelen stonden onze namen. Dat was echt geweldig om te zien!! We werden door iedereen hartelijk ontvangen en er kwamen steeds meer leden van de stichting in hun rolstoelen naar binnen gereden. Door een hellingbaan konden zij goed het kantoor binnen komen. Tevens was dit kantoor het trainingscentrum waar de leden gratis computertraining konden krijgen en gebruik kunnen maken van het internet. Mam Jarra de PR-assistente stelde ons binnen aan alle mensen voor en vertelde ook wat ze voor een werk deden. Wat ons namelijk al heel snel duidelijk werd, is dat de Foundation het erg belangrijk vind dat de mensen met een lichamelijke beperking hun eigen geld gaan verdienen in plaats van op straat te gaan bedelen en zo ook weer hun gevoel van eigen waarde terugkrijgen! De stichting stimuleert en helpt de mensen hierbij. Er werden ook verschillende foto's gemaakt met ons en de leden van de stichting erop. Tevens werd er een foto  met ons en Mr. Gabriel en Mam Jarra voor de auto gemaakt voor de krant. Daarna begon het officiële gedeelte, waarvoor een aantal belangrijke mensen waren uitgenodigd zoals; de Burgemeester van Banjul, de Secretaris van het het Ministerie van Gezondheid, de Minister van Sociaal Welzijn en verschillende mensen van de lokale en nationale pers. We werden met de Minister van Sociaal Welzijn en Mr. Gabriel naar voren geroepen en naast elkaar aan een tafel gezet voor alle leden van de stichting. Vervolgens hielden verschillende mensen een toespraak in het engels, waarbij meerdere malen hun dankbaarheid werd uitgesproken. Er werd ook gezegd dat het een zware reis was die wij gemaakt hadden en dat wij dit voor alle leden van de stichting hadden gedaan. Vooral de directeur van de Foundation benadrukte sterk het belang van werken in plaats van bedelen op straat. Dat was allemaal erg bijzonder om te horen en mee te maken. Het was ook leuk dat een jongen onze videocamera had gepakt en alles had gefilmd voor ons! Na de toespraken moesten we snel weg, omdat we om 11.00 bij de Vice-president werden verwacht. Mam Jarra ging met ons mee in de auto om ons daarheen te brengen. Onderweg kwamen we al medechallengers tegen die zeiden dat het niet doorging vanwege Wereld Aidsdag. Dit was dus wel even een teleurstelling. Toen naar de Arch 22 gereden, want daar was iedereen met auto. Daar foto's gemaakt en daarna weer terug naar het goede doel. Rein, Richard, Piet en Margreet waren met ons meegegaan en waren ook erg onder de indruk. Alle meegenomen spullen hebben we toen uitgepakt en laten zien hoe alles werkt. Vooral Bajenka, de maker van de rolstoelen, die zelf ook rolstoelafhankelijk is als gevolg van twee beenamputaties, was hier erg blij mee. Met een voldaan gevoel zijn we weer terug gegaan naar het hotel, en we hadden ook echt het idee dat alle spullen en geld op een goede plek terecht komt!! Bij het hotel nog lekker even gezwommen in zee en op een ligbedje op het strand gelegen, totdat de zon onderging. Gedoucht en met z'n zessen gezellig gaan eten bij een restaurantje  tegenover het hotel.

02-12-2006
Om 8.30 opgestaan, want we zouden om 10.00 naar de veiling van de auto's van de eerste groep gaan. Alle auto's stonden netjes gewassen uitgestald op de parkeerplaats bij het stadion. Eerst konden de mensen de auto's even bekijken en niet veel later ging de officiële veiling van start. De auto's werden een voor een voorgereden en de veilingmeester begon met een microfoon de bedragen te noemen waar de mensen op konden bieden. De auto's brachten tussen de € 1000 en € 2500 euro op. Het was leuk om te zien en om een beeld te krijgen hoe het volgende week met onze eigen auto in zijn werk gaat. Daarna zijn we met Rein en Richard nog een keer naar ons goede doel gegaan, want het aggregaat en de rolstoelwielen lagen nog in hun bus. Het kantoor was gesloten, maar de vrouw van het winkeltje ernaast belde meteen even voor ons op. Niet veel later kwamen Mr. Gabriel en Mam Jarra eraan en hebben zowel Rein en Richard als wij al onze resterende campingspullen en eten afgegeven. Ze waren ons opnieuw erg dankbaar voor alles wat we voor hen deden. Vooral met het aggregaat waren ze erg blij, want de stroom valt erg vaak uit in Gambia. Toen weer terug naar het hotel een stokbroodje gemaakt en weer even voor een paar uurtjes naar het strand. Ook Piet, Margreet, Rein en Richard waren daar en tijdens zonsondergang hebben we een lekkere cocktail gedronken. We hebben ons op het strand wel lopen verbazen en ook erg gelachen om het feit dat de Gambiaanse jongens zich op alle manier zich uitsloven om aan de vrouw te komen. Van hardlopen tot uitgebreide rek -en strekoefeningen. Tegen de avond hebben ze meestal wel beet en het zijn ook vaak oude dames die je met de Afrikaanse jongens ziet lopen....'s Avonds in het restaurant van het hotel lekker met z'n allen gegeten van een uitgebreid koud en warm buffet.

03-12-2006
Om 9.00 opgestaan, want het was tenslotte zondag en bovendien vakantie!! Na opnieuw een heerlijk ontbijt met uitzicht op zee, zijn we even langs een internet gegaan om de mail uit te lezen. Ook waren we naar de taxistandplaats bij het Senegambia hotel gereden om te kijken of taxichauffeur Yaya er was, aan hem moesten we namelijk het kinderrolstoeltje afgeven. Deze rolstoel hadden we meegenomen voor een echtpaar uit Erp. Helaas was onze taxichauffeur er niet en moesten we 's avonds terugkomen. Weer terug bij het hotel hadden we de auto helemaal leeggeruimd. Dan zie je pas wat we allemaal meegesjouwd hebben en vraag je je ook af hoe we dit weer mee terug moeten nemen???! De auto stond er ook weer netjes gewassen bij, dit had iemand bij het hotel gedaan in ruil voor de koelbox. Het hotelpersoneel bleef ook bij ons in de buurt tijdens het uitruimen van de auto, in de hoop dat ze wat konden kopen of krijgen. 's Middags zijn we met de auto naar de Lamin Lodge gereden, waar we een uur met een gids over de Gambiarivier door de Mangrove zijn gevaren. Er was verder niemand op het water, dus het was heerlijk rustig en de omgeving was erg mooi. Aan de wortels van de Mangrove die boven het water hangen zaten volop oesters, die door de lokale bevolking geplukt en verkocht worden. In de Lamin Lodge hadden we helemaal bovenin met uitzicht op de mangrove, een biertje gedronken. De lodge was erg mooi gebouwd op houten stelten in het water. Toen we wilden afrekenen, hadden we alleen nog maar € 50 om mee te betalen. Dit vonden ze een beetje lastig, dus vroegen ze of we niets te ruilen hadden. We hadden alleen nog maar startkabels in de auto liggen, dus deze wilden wij wel ruilen. De Europese eigenaar wilde deze wel voor zijn eigen auto hebben, maar vond het geen eerlijke ruil tegen slechts drie biertjes. Bij het souvenirwinkeltje twee dingen uitgezocht en toen was de deal rond! Op de terugweg opnieuw langs de taxistandplaats en deze keer troffen we Yaya wel. Het eerste wat hij vroeg was; "Waar is jullie kap?" Hij wist dat wij zouden komen en had van de mensen uit Erp een foto van onze auto gekregen! Terug bij het hotel hadden we onze tassen al een beetje ingepakt en waren we daarna met z'n tweeën gaan eten bij een restaurant naast het hotel.

04-12-2006
Om 8.00 opgestaan op onze laatste dag! We hadden bij het hotel geregeld dat we de hele dag met z'n zessen nog van 1 kamer gebruik konden maken, omdat we pas 's avonds laat vertrokken. Om 10.00 hadden we afgesproken met Mr. Gabriel om naar de werkplaats van de rolstoelen te gaan kijken. Deze werkplaats zat op een andere plek, niet ver van het kantoor. Al het gereedschap werd wel in het kantoor bewaard, omdat het op de werkplaats niet veilig lag. Het was alleen een schuurtje waar wat rolstoelframes in stonden en buiten stond ook nog een oude rolstoel. Er was op dit moment verder niemand aan het werk, omdat er geen geld was om rolstoelen te produceren. De foundation is helemaal afhankelijk van donaties en alle rolstoelen en diensten worden aan de leden gratis verstrekt. Niet gehandicapte mensen kunnen ook gebruik maken van de computers/internet, maar zij moeten er wel voor betalen. Hieruit krijgen ze inkomsten en uit bijvoorbeeld de rieten manden die gemaakt worden door een lid, die dan weer verkocht worden. Het kantoor wordt gehuurd door de Foundation en de van de rolstoelwerkplaats mogen ze wel gratis gebruik maken, deze huur wordt betaald door de gemeente Banjul. Na even rond gekeken te hebben, zijn we opnieuw samen met Mam Jarra naar het State House gereden, want we zouden vandaag om 11.00 wel een afspraak hebben bij de Vice-president. Toen we ons gemeld hadden, mochten we met de auto langs de bewapende militairen de poorten door het terrein op. Een militair reed met ons mee in de auto en wees aan waar we de auto moesten parkeren. In het State House werden we eerst naar een sober aangeklede ruimte gebracht waar we moesten wachten. Daar kwamen nog meer teams, zodat we uiteindelijk met een stuk of tien teams naar de kamer van de Vice-president werden gebracht. Daar gaf ze iedereen persoonlijk een hand en ook waren er nog een aantal andere belangrijke mensen die ons begroetten. Deze mensen gaven allemaal een toespraak die op video vast werden gelegd. Daarna werd er van ieder team 1 persoon naar voren geroepen en kreeg je een certificaat en opnieuw een hand van de vrouwelijke Vice-president. Na afloop kwamen er een aantal van die belangrijke mensen nog even bij de auto's kijken en vroegen ze belangstellend hoe het allemaal verlopen was en voor welk doel we gereden hadden. Alles bij elkaar was het toch wel heel bijzonder om dit mee te maken en dat ze dit voor ons doen! Ook Mam Jarra vond het geweldig dat ze door ons de kans had gekregen om de Vice-president te ontmoeten. Daarna zijn we met haar naar de markt gegaan om voor onze buurjongen uit Sierra Leone een traditioneel Afrikaans kledingstuk te kopen. We hadden hiervan een foto gekregen en Mam Jarra ging met de foto voor ons bij de verschillende marktkraampjes informeren. Uiteindelijk maat gaan maken. Dit zou volgens het vrouwtje niet zo lang duren en ondertussen zijn we met Mam Jarra verder over de markt gelopen. We mochten van haar iets uitzoeken, want ze had geld meegekregen van Mr. Gabriel voor een cadeau voor ons. Toen we een mooie traditionele trommel (djembe) hadden uitgezocht, was het geld wat ze had gekregen nog niet op. Ondanks onze protesten, moesten we toch nog wat anders uitzoeken. Nog een mooie ketting en armband uitgezocht en toen konden we haar ervan overtuigen dat we het genoeg vonden en dat we het ook niet allemaal mee in het vliegtuig konden nemen. Weer terug bij het marktkraampje waren ze nog druk bezig met naaien.......Nadat we wel 10 keer gehoord hadden dat het bijna klaar was, gingen we tot onze grote ergernis pas om 17.00 weg met het kledingstuk! Daarna met Mam Jarra weer naar het kantoor van de Foundation gegaan. Daar zagen we dat al onze spullen dankbaar in gebruik waren genomen. Er stond nu een vitrinekastje vol met eten wat ze van ons en Rein en Richard hadden gekregen. Op ons tafeltje stond het kopieerapparaat en ook ons kooktoestel stond al aangesloten en wel met een pannetje erop. We kregen ter afscheid toen een rieten mand aangeboden, die door de mensen zelf gemaakt was, onze uitgezochte souvenirs zaten erin en allebei kregen we een bedankbrief. Ook van Karim, de schilder van de rolstoelen kregen we een persoonlijke brief! De foto's die vrijdag waren gemaakt, hadden ze al laten ontwikkelen en kregen we ook mee. Toen was het moment van afscheid nemen aangebroken en dat vonden zowel we allemaal toch wel heel vreemd en jammer. Wel blijven we via de e-mail zeker contact houden en wie weet gaan we nog eens terug om te zien hoe alles daar gaat?! Weer terug bij het hotel hebben we gedoucht en de tassen reisklaar gemaakt. We maakten ons wel ernstig zorgen over het overgewicht....Met z'n zessen zijn we toen al naar het hotel gereden waar we de auto in moesten leveren. Daar eerst wat gegeten en toen was het volgende moment van afscheid afnemen aangebroken. Het was toch wel heel vreemd om je auto, wat de afgelopen je huis is geweest, daar achter te moeten laten... Dat was wel even slikken. Toen snel met de taxi naar het vliegveld in ruil voor onze laatste autospullen die nog in de auto lagen. Bij het inchecken op het vliegveld, was het wel even spannend hoe zwaar onze tassen waren. Margreet en Piet en Richard en Rein hadden voor ons ook al moeten betalen...We hadden 18 kilo overgewicht, maar we werden gematst en hoefden maar voor 8 kilo overgewicht €40 betalen. Ook de handbagage werd bekeken, maar wij hadden twee tassen ingecheckt en de andere tas hadden we even aan de anderen meegegeven... Om 23.45 zouden we vertrekken, maar het vliegtuig had vertraging, dus het bleef nog steeds een challenge!

05-12-2006
Om 01.30 vlogen we uiteindelijk weg uit Banjul. Het was 6 uur vliegen en een uur tijdsverschil. Na weinig tot geen slaap, omdat er midden in de nacht nog een maaltijd geserveerd werd en als je dan weer even wegdommelde dan kwamen ze alweer met een klein ontbijt, landen we om 08.30 weer op Nederlandse bodem. We werden verwelkomt door echt Nederlands weer met een troosteloze grijze hemel en regen.... We waren op de verste landingsbaan geland, dus dat werd ook nog een tijd taxiën en ook nog lang wachten op al onze bagage! Om 09.30 waren we uiteindelijk overal doorheen en stonden de ouders van Nienke en de broer van Niels ons op te wachten! Samen met hen even een kopje koffie gedronken en een broodje gekocht voor onderweg en toen met de auto naar Uden. Bij ons huis werden we verwelkomd door een groot linnen doek met ons erop, zittende op onze kap in de Sahara....en de tekst; Missie volbracht, Welkom thuis!! Dat was erg leuk om te zien. We kunnen nu terugkijken op een fantastische reis, een echte challenge, waarbij we ook hebben af moeten zien, met een bizarre tocht door de Sahara en een bijzondere afsluiting bij het goede doel. We hebben de missie gelukkig toch nog kunnen volbrengen en we hebben daar veel dankbaarheid voor terug gekregen van alle mensen van de Foundation for disabled people in Gambia!! Kortom we zijn een geweldige ervaring rijker en we willen iedereen nogmaals hartelijk bedanken voor de steun, hulp en enthousiasme voor en tijdens onze reis!
De eindstand van dag 25 van Schiphol naar Uden
is; 120,5 km.